Style kompozycji roślinnych:

Style kompozycji roślinnych:

 

 

Styl wegetatywny

 

Układy w tym stylu zgodne są z natural­nym sposobem rozrastania się roślin. Stąd wywodzi się nazwa stylu. Układając kom­pozycje należy dążyć do zachowania natu­ralnych form roślin, kierunku ich wzrostu i biegu pędów, wielkości poszczególnych kwiatów i ich ilości, a także sposobu kwit­nienia. Zestawiać można gatunki wystę­pujące razem w siedlisku naturalnym. Ro­ślin rosnących pojedynczo nie należy łą­czyć w pęczkach, w przeciwieństwie do tych rosnących w dużych zespołach, nieja­ko „towarzysko" oraz kwitnących obficie

i powtarzających kwitnienie. Styl ten wymaga, by wszystkie rośliny były tak osadzone w układzie kompozycyjnym, jak rosną naturalnie w przyrodzie. Jedne wyrastają wysoko, strzeliście, inne tworzą niskie kępy, jeszcze inne rozprzestrzenia­ją się kobiercowo. Popełnimy błąd, jeśli na przykład pachnące fiołki, które w natu­rze rosną nisko, rozprzestrzeniając się jak dywanik, zechcemy umieścić pojedynczo w środku układu kompozycyjnego, za­miast pogrupowane w pęczkach, u jego podstawy. Przecież i w naturze rosną kęp­kami i pod innymi roślinami, zajmując najniższe piętro. Nie zachowamy też stylu, jeśli strzeliste kwiatostany ostróżki przytniemy krótko i osadzimy w podstawie kompozycji. Żaden z rodzajów kwiatów nie powinien dominować, powinny one być tak ułożone, aby wszystkie zachowały swe naturalne piękno. Kompozycje wegetatywne wyglądają naj­lepiej w naczyniach płaskich. Naczynie powinno być podporządkowane kompo­zycji.

 

 

 

 

Kompozycja w stylu wegetatywnym.

 

 

 

Układ w stylu wegetatywnym.

 

 

 

 

 

 

Styl dekoracyjny

 

 

Charakter kompozycji dekoracyjnych po­lega na interesującym zestawieniu barw i masie

różnorodnych roślin skupionych w układzie kompozycyjnym. Ten styl nie wymaga w takim stopniu jak styl wegeta­tywny zachowywania naturalnego wyglą­du kwiatów.

Kompozycje w tym stylu ogląda się ze wszystkich stron. Najczęściej miewają one kształt kulisty, czasem przypominają w zarysie kroplę.

Ważną rolę odgrywają kształty użytych kwiatów. Dobiera się je na zasadzie kon­trastów. Kuliste astry zestawia się z for­mami smukłymi, stożkowatymi, np. lwiej paszczy. W stylu dekoracyjnym można używać dużej ilości kwiatów, dbając , by barwy nie były zbyt liczne, co mogłoby doprowadzić do pstrokacizny. Najspokoj­niej i elegancko będzie wyglądać kompozycja, jeśli wybierzemy jedną podstawo­wą barwę, a do niej dodamy tonacje pro­wadzące do barwy następnej, np. od żółtej do pomarańczowej, czy od błękitnej do purpurowej. Układ barw nie może spra­wiać wrażenia oderwanych plam; powin­ny one harmonijnie przechodzić jedne w drugie.

Im mniej rodzajów kwiatów użyjemy w kompozycji, tym będzie ona klarownie­jsza i bardziej uporządkowana. Jednako­we rodzaje kwiatów można łączyć w gru­py, jakby małe wiązanki, a te z kolei zestawiać w całość układu w stylu dekora­cyjnym. Wiązanki te powinny być układa­ne luźno i rytmicznie, z zachowaniem pro­porcji złotego podziału.

O wiązance mó­wimy wtedy, gdy najmniej 2-3 kwiaty zostały związane ze sobą kompozycyjnie. W wiązance największy kwiat na najkrót­szej łodydze umieszczony jest u podstawy wiązania. Drugi, nieco mniejszy, na dwu­krotnie dłuższej łodydze — powyżej pierw­szego. A trzeci, najmniejszy, na trzykrot­nie dłuższej łodydze, winien wieńczyć cały układ.

Układając kwiaty dbać trzeba o to, aby ich łodygi rozchodziły się z jednego miejsca, to jest z miejsca wiązania, zwanego rów­nież punktem wzrostu lub mocnym punk­tem. Z niego wyrasta cała kompozycja. Właśnie z powodu tego punktu, miejsca wiązania się ze sobą poszczególnych ło­dyg, układ zwiemy wiązanką. Pomiędzy poszczególnymi wiązankami

powinna być zachowana swobodna prze­strzeń, ponieważ tylko wtedy każda z nich nabierze wyrazu.

Środek kompozycji w stylu dekoracyjnym podkreślony jest specjalnie dobranymi

formami kwiatów, liści czy owocostanów. Są one najczęściej kuliste i koliste i tworzą motyw główny całego układu. Natomiast formy lekkie i strzeliste tworzą w układzie kompozycyjnym struktury pionowe. Wy­chylające się i przewieszające rośliny, uło­żone dookoła, określają kształt, tworzą obrys całego układu kompozycyjnego. Połączenie tych różnorodnych form jest charakterystyczne dla kompozycji w stylu dekoracyjnym.

Kompozycje w stylu dekoracyjnym pre­zentują się najlepiej we wszelkiego rodza­ju kubłach, donicach, szerokich i masyw­nych wazach

Wybór odpowiedniego pojemnika do każdej kompozycji decyduje o jej pełnej harmonii.

 

 

 

 

 

 

Kompozycja w stylu dekoracyjnym np. do zdobienia stołu.

 

 

 

 

Kompozycja w stylu dekoracyjnym.

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

Kompozycja w stylu dekoracyjnym umieszczona w wazie podłogowej (z lewej)

oraz Kompozycja w stylu formalno-linearnym (z prawej)

 

 

 

 

 

Styl formalno-linearny

 

 

Już samo zestawienie słów „formalny" i „linearny" określa charakter tego stylu, w którym

przez wyraziste prowadzenie linii tworzy się wyważoną formę kompo­zycji. Do tego stylu nawiązują niektóre kompozycje w stylu wolnym, określane jako abstrakcyjne.

Tworząc kompozycję w stylu formalno-linearnym nie trzeba przestrzegać natural­nej formy wzrostu rośliny, najważniejsze jest uzyskanie efektu opartego na wyra­zistej formie i linii.

W stylu tym pojemnik odgrywa szczegól­nie ważną rolę. Jego linia musi się wiązać z linią zarysowaną przez układ roślin, w jedną kompozycyjną całość. W tym stylu można tworzyć kunsztowne układy, będące prawdziwymi dziełami sztuki, pod warunkiem jednak, że posiada się duże wyczucie formy. Tworzenie kom­pozycji formalno-linearnych jest bowiem wyjątkowo trudne.

 

 

 

Obwiązywanie form – Styl formalny

 

 

Przez obwiązywanie form rozumiemy sposób obwiązywania gotowej podkładki — formy,

którą następnie wypełnia się kwiatami i innymi częściami roślin. Kształt końcowy kompozycji jest więc z góry określony przez użytą formę — podkładkę, mimo dowolności w doborze tworzywa roślinnego. To właśnie w tym stylu mieszczą się plecione wianuszki, pogrzebowe wieńce na obręczach lub sło­mianych kołach, a także różnorodne kule i piramidki utkane z zasuszonych kwiatów czy szyszek.

Formy takie często są statyczne, działają uspokajająco, zawsze spotykają się z mi­łym przyjęciem.

W naszych warunkach podkładki musimy wykonać sami. Przy odrobinie zręczności

można wykonać bez większego trudu wiele różnych form, na przykład obręcze z wiklinowych prętów lub słomy, kule i piramidy z mchu, plasteliny czy piafloru, a także odpowiednio ukształtowanej siat­ki drucianej. Dobrze wykonaną podkład­kę wystarczy wypełnić tworzywem roślin­nym - kwiatami, liśćmi, owocami czy owocostanami, gałązkami iglastymi czy innymi zimno zielonymi, suszonymi lub konserwowanymi.

Najłatwiej wykonać kompozycję kulistą czy piramidalną, trochę trudniej —wianu­szek. Układając wianuszek trzeba zwra­cać uwagę, by wiązane kolejno kwiaty czy owoce kształtem

swym pasowały do obry­su formy. W zależności od użytego two­rzywa roślinnego poszczególne kompozy­cje będą miały różny charakter i różna będzie ich trwałość.

To właśnie w tym stylu stosuje się różne akcesoria, jak wstążki, sznury ozdobne, bombki, świece, koronki, bibułki.